Nie ma chyba trudniejszej dyskusji niż to, czy dany zawodnik jest elitą NHL czy też nie. Spierają się o to najwięksi dziennikarze, czasami byli trenerzy i menadżerowie. Ostatnie tak gorące dysputy mieliśmy przy okazji wymian z udziałem Taylora Halla, P.K. Subbana i Shea Webera. Co tak na prawdę znaczy być elitarnym graczem NHL? Jedyni mają bardzo wąską listę pięciu lub dziesięciu takich graczy, inni rozszerzają ją bardziej. Czy istnieje jakaś uniwersalna definicja i czy jesteśmy w stanie jakoś to obliczyć? Dlaczego jedni gracze pojawiają się w rankingach „the best of” częściej, a inni rzadziej? Oto kilka powodów, dla których tak jest, oczywiście według mnie.
Sukces drużyny przysłania zdobycze indywidualne
w pakiecie premiumDarmowy fragment za Tobą
Wszystko w NHL zasługuje na szerszy komentarz
Odblokuj pełny tekst, inne analizy redakcji, felietony i archiwum NHL w PL. To nasze hobby, ale także praca, wesprzyj nasze działania.
Czytaj dalej z abonamentem- Dłuższe teksty i komentarze po najważniejszych wydarzeniach NHL
- Analizy kontraktów, transferów, play-offów i klubowych decyzji
- Dostęp do treści premium oraz archiwum serwisu
- To, co robimy, możesz prześledzić w sekcji darmowych tekstów
Wybierz pakiet, aby przejść do zamówienia.
Komentarze pod tekstem
Ciekawy artykuł, ale ewidentnie widać, że autor nie za często ogląda mecze Ottawy. Piję do „Nie potrafi grać w penalty kill i trochę zbyt często jak na swój czas gry robi błędy w obronie przez które Senatorowie tracą gole.”
Co do braku umiejętności gry w penalty kill: Chłopak w tym sezonie grał 29 minut na mecz, co jest najwyższym wynikiem w lidze, z czego około 1:15 to czas spędzony w osłabieniu. Gdyby miał grać jeszcze w penalty kill tyle co inni „elitarni” obrońcy jak Doughty czy Keith, to już lepiej niech w ogóle nie zjeżdża z lodu podczas meczu. Karlsson potrafi grać w osłabieniu, tylko po co, skoro trzeba by było obciąć mu czas gry w 5v5 albo PP, gdzie po prostu dominuje.
Co do robienia błędów w obronie: Posłużę się ciekawą grafiką, którą znalazłem na jednym z kanadyjskich blogów http://senschirp.ca/wp-content/uploads/2016/01/five.png
Widać tutaj ciekawe rzeczy. Mimo mniejszej ilości czasu spędzonego na lodzie, tacy zawodnicy jak Doughty, Burns czy Subban mają całkowitą liczbę strat krążka wyższą niż Karlsson. Ponadto jeśli weźmiemy pod uwagę ilość odbiorów i wykonamy trochę matematyki, to widzimy, że obrońca Ottawy ma jeden z najlepszych stosunków odbiorów do strat. Jest to spowodowane faktem, że w sytuacji kiedy Erik traci krążek z własnej winy, co najmniej w połowie przypadków jest w stanie wrócić i sprawnie odebrać straconą gumę.
Opis przedstawiony przez autora byłby aktualny, gdyby go zamieścić po pierwszym sezonie Erika. Obecnie Karlsson jest najlepszym obrońcą w lidze, jeśli to nie pozwala na nazwanie go elitarnym, to nie wiem co pozwala.
Markuki dzięki za komentarz, zawsze chętnie podyskutuje! Wydaje mi się, że dosyć dużo oglądałem Ottawy w tym sezonie. Karlsson nie był pierwszą opcją do penalty kill, myśl trochę uprościłem, bo to nie był felieton o liczbach. W dobrze broniącej drużynie Erik nie byłby penalty killerem, ale oczywiście to moja opinia. Co do giveaways to nie one mi chodziło w twierdzeniu że popełnia błędy co jest napisane „Nie chodzi tylko o popularne giveaways, tych zawodnik z krążkiem zawsze będzie miał wiele. Mowa o złym pozycjonowaniu, błędnych decyzjach, mało aktywnej grze kijem lub ciałem, zbyt miękkim traktowaniu napastników, bycia poza kryciem itp. To sprawia, że jego odbiór nie jest tak pozytywny, jak mógłby być.” Chodzi raczej o takie rzeczy jak w niektórych meczach z silniejszymi rywalami, Erik zbyt dużo myśli o tym co zrobić gdy będzie przy krążku, zamiast starać się go odzyskać. Obrońca w dzisiejszych czasach elitarny, ale bez elitarnych umiejętności w odbiorze krążka. To chyba w pełni oddaje to co o nim sądzę i zostawiam mu miejsce na poprawę w atrybutach defensywnych. Stać go na to by bronić lepiej.