Dziś rano w Nocnej Zmianie pokusiłem się o stwierdzenie, że Erik Karlsson jest moim pierwszym kandydatem do Conn Smyth Trophy. Oczywiście to zbyt wczesny etap rozgrywek play-off by na kogokolwiek wskazywać, a droga Senatorów do finału, co jest warunkiem minimum, by wygrać tytuł MVP fazy pucharowej, jest jeszcze daleka. Nie da się jednak ukryć, że szwedzki obrońca gra najdojrzalszy i po prostu najlepszy hokej w karierze, co podkreślaliśmy też w ostatnich podkastach na NHL w PL. Chciałbym nie lubić tego gościa, ale nie potrafię. Oto wideo przedstawiające jego TOP10 momentów w karierze, z krótkim opisem każdej sytuacji:
10. Początkowe potknięcia językowe
9. Spektakularny powrót po kontuzji Achillesa
8. Rozmowa z analitykiem TSN Rayem Ferraro i późniejsze trafienie w
w pakiecie premiumDarmowy fragment za Tobą
Wszystko w NHL zasługuje na szerszy komentarz
Odblokuj pełny tekst, inne analizy redakcji, felietony i archiwum NHL w PL. To nasze hobby, ale także praca, wesprzyj nasze działania.
Czytaj dalej z abonamentem- Dłuższe teksty i komentarze po najważniejszych wydarzeniach NHL
- Analizy kontraktów, transferów, play-offów i klubowych decyzji
- Dostęp do treści premium oraz archiwum serwisu
- To, co robimy, możesz prześledzić w sekcji darmowych tekstów
Wybierz pakiet, aby przejść do zamówienia.
Komentarze pod tekstem
Dla mnie fundamentem kariery Karlssona w NHL jest sam początek, kiedy to młody 18 letni Erik zamieszkał u Alfredssonów. Erik od początku był bardzo dobrze prowadzony, zarówno przez Daniela jak i zespół na czele z ówczesnym GM Bryanem Murrayem. Erik stał się człowiekiem mocnym mentalnie, pewnym siebie i wydaje mi się odpornym na presję, która na początku była bardzo duża. Pamiętam pierwsze mecze w NHL. Kanadyjscy dziennikarze wytykali mu błędy, kompletną niegotowość do gry. Krytykowali jego warunki fizyczne (a to jeszcze była era BIG D-menów, zawodnicy typu Scott Niedermayer to pojedyncze przypadki) i niecodzienny styl gry. To były takie chwile, kiedy człowiek sam zaczął wątpić w jego możliwości. Mimo ogromnej presji, Erik, Daniel i klub robili swoje. Dziś możemy na niego patrzeć z podziwem, a jego nieustępliwość, charakter i leadership spowodował mam wrażenie, że każdy gracz Senators jest w stanie pójść za Erikiem w ogień. Dlatego uważam że jeden z tych TOP10 momentów powinno być przypisanie Karlssonowi mentora w postaci Alfredssona.
Oby tylko Erikowi, za jakiś czas Ottawa się nie znudziła, nie stała się za mała i nudna. Oby nie wpadł na pomysł zmiany miasta na jakiś New York czy Los Angeles. Choć z drugiej strony, Erik wygląda na typowego szweda, a w ich mentalności takie zachowania się nie wpisują 😛