Piosenka pisana historią George’a Pelawy

W 1988 roku kanadyjskie rozgłośnie radiowe tygodniami raczyły swoich słuchaczy klasycznym rockowym brzmieniem utworu „Big League” Toma Cochrane’a i jego zespołu Red Rider. Piosenka szybko zyskała grono wiernych fanów i zagościła w czołówce krajowych zestawień muzycznych. Dla kapeli miała stać się jedną z najważniejszych w karierze, zapewniając m.in. nominację do prestiżowej nagrody Juno. Dla Kanady lat 80. była jednak przede wszystkim niezwykle symboliczna.

Opowieść ojca o synu marzącym o karierze zawodowego gracza i jego śmierci w wypadku drogowym były w drugiej połowie tamtej dekady niezwykle bolesnym wspomnieniem dla wielu Kanadyjczyków. Mieli bowiem w pamięci tragiczne wydarzenia z 1986 roku z udziałem autobusu wiozącego graczy Swift Current Broncos, doprowadzając do śmierci czwórki młodych hokeistów. Trzech innych członków juniorskiej ekipy z Alberty zginęło dwa lata później wskutek kolizji ich samochodu z pociągiem w pobliżu Calgary.

Odtwórz film

Pytany wielokrotnie o inspirację Cochrane, powtarzał, że nie opowiada ona o żadnym autentycznym zdarzeniu. Trauma tamtych tragicznych wydarzeń oraz spotkanie z jednym z fanów, który przed występem poprosił artystę o zagranie piosenki „Boy Inside the Man” z dedykacją dla swojego zmarłego syna, stały się impulsem. Utwór szybko zaczął żyć własnym życiem. Wybrzmiewał w szatni zespołu Vancouver Canucks, gdy trenerem tej ekipy był Pat Quinn. Ta sama drużyna wykorzystywała go, wspierając kandydaturę Trevora Lindena do nagrody debiutanta roku. Brzmiał, gdy żegnano Luca Buordona, po jego tragicznej śmierci w 2008 roku w wypadku motocyklowym. Nie zabrakło jej również przed dwoma laty, gdy swój dramat przeżywali zawodnicy Humboldt Broncos. Wielu sympatyków hokeja kojarzy ją jednak z jeszcze jednym tragicznym zdarzeniem.

Pod koniec sierpnia 1986 roku życie w wypadku samochodowym stracił