Analiza: „Setka” pobudza wyobraźnie. Czy trzeba ją mieć by być wielkim?

Są różne metody ewaluacji napastników w NHL. Większość uwzględniają statystyki – mniej bądź bardziej zaawansowane. Nie każdy musi lubować się w corsi, dlatego wciąż niezawodnym miernikiem będzie ludzkie oko, czyli zwykły eye test. W ostatecznym rozrachunku próżno szukać jednego, złotego sposobu – lepiej wziąć po trochu z tego i tamtego, a nade wszystko nie ograniczać się do sztywnych schematów, wykresów, tabelek, zabijających radość z oglądania zawodnika w akcji.

Istnieje pewna frapująca koncepcja mająca na celu odróżnienie zawodnika oszałamiającego od „tylko” bardzo dobrego: posiadanie w dorobku stupunktowego sezonu. Koncepcja o tyle frapująca, co durna zarazem. Przypuśćmy, że gracz A notuje kampanię ze 103 punktami i cztery kolejne z 75. Z kolei gracz B raz zdobywa 75 oczek, a czterokrotnie 99. Ignorując ich pozostały (nie mierzony w punktach) wkład w sukces drużyny, gracz B statystycznie zdecydowanie wygrywa, choć nie dostąpił zaszczytu przekroczenia tej magicznej bariery trzech cyferek.

Liczba 100 pobudza wyobraźnię kibica NHL. Mając do dyspozycji 82 spotkania rundy zasadniczej (niezmiennie od sezonu 1995/96),  zdobywanie równo punktu na mecz nie wystarczy – gdzieś w trakcie trzeba rozlokować brakujących 18. Wyzwanie tylko dla wybrańców.

Wybrańców przybywa