Psychoza trade deadline – tak działają mistrzowie #1

Od dobrych kilkunastu lat zakupy przed ostatecznym terminem wymian to niemal obowiązek dla menedżera, którego klub ma liczyć się w walce o Puchar Stanleya. Wzmocnienie zespołu przed decydującą fazą sezonu stało się koniecznością – sprowadzenie posiłków to wysłanie sygnału do kibiców, zawodników oraz konkurentów, że nasza drużyna chce powalczyć o pełną pulę. Transferowe szaleństwo ostatnich sezonów skłoniło nas do zbadania, czy wzmożona aktywność przy okazji trade deadline to gwarancja sukcesu? Jakie kroki podejmowali menedżerowie mistrzów NHL w latach 2011-2015? W części następnej analiza ruchów zdobywców Pucharu Stanleya z lat 2017-2020.

Boston Bruins, 2011

Niedźwiadki były bardzo aktywnym graczem w lutym 2011. Menedżer Peter Chiarelli kluczowe ruchy wykonał na dwa tygodnie przed TD. Najpierw sprowadził z Ottawa Senators Chrisa Kelly’ego za wybór w drugiej rundzie draftu 2011, trzy dni później w dużej wymianie z Atlantą Thrashers za Richa Peverleya i Borisa Valabika oddano Blake’a Wheelera oraz Marka Stuarta, a jeszcze tego samego dnia za pierwszą rundę draftu 2011, drugą rundę 2012 oraz prospekta Joe Colborne’a z Toronto Maple Leafs udało się sięgnąć po Tomasa Kaberle. Ostatnim krokiem był pomniejszy deal, w którym z Minnesoty przyszedł rezerwowy golkiper Anton Chudobin.

Kelly i Peverley stworzyli ze snajperem Michaelem Ryderem niezwykle skuteczny trzeci atak zespołu. Kaberle, sparowany z Adamem McQuaidem, okazał się wystarczającym uzupełnieniem dla pary Zdeno Chara-Dennis Seidenberg oraz dla duetu Johnny Boychuk-Andrew Ference. Kompletnie nieprzydatnym elementem okazał się Valabik. Z dzisiejszej perspektywy oddanie Stuarta i Wheelera do Atlanty wygląda na niekorzystny manewr, jednak wówczas spełnił on swoje założenia.

Los Angeles Kings, 2012