Kogóż nie emocjonują niespodzianek w sporcie? Kiedy tylko coś wymyka się spod kontroli bukmacherskich speców, wtedy zaczyna się to, co tygryski lubią najbardziej. Zapach sensacji roznosi się w powietrzu, a kibice wciągają go nosem jak kuracjusze powietrze pełne jodu nad polskim morzem. Przyjrzymy się zatem pięciu najbardziej sensacyjnym uczestnikom finałów NHL, a zarazem najsłabszym ekipom, które dotarły do tego etapu rozgrywek ever.
1991: Minnesota North Stars
O różnicy pomiędzy finałowymi rywalami mówi dobitnie wynik ostatniego meczu. Pittsburgh Penguins triumfowali 8:0 i to na terenie rywala. Mario Lemieux zdobył gola oraz trzy asysty, zostając triumfatorem Trofeum Conna Smythe’a. Kontuzja wykluczyła go z gry w jednym ze spotkań, a w pozostałych pięciu uzbierał 12 „oczek”.
Gwiazdy Północy do play-offów wdarły się z bilansem 27-39-14, mając na koncie jedynie 42,5 procent punktów, które były do wywalczenia. Do osiągnięcia fazy pucharowej wystarczyło udowodnienie wyższości nad jednym przeciwnikiem z dywizji. W Grupie Norrisa rywalizowało pięć ekip, a zdecydowanie najsłabiej prezentowali się Toronto Maple Leafs. North Stars okazali się lepsi od Liści o 11 punktów, ale nie mieli szans na nawiązanie walki z Chicago Blackhawks, St. Louis Blues oraz Detroit Red Wings.
Ich przygoda z play-offami powinna zakończyć się na pierwszej rundzie, gdzie przyszło im mierzyć się ze zdobywcami Trofeum Prezydentów, czyli ekipą Czarnych Jastrzębi. Zespół z Minnesoty sensacyjnie ograł rywali 4-2 w serii, po czym w tym samym stosunku pokonał drugą najlepszą drużynę regular season, to jest Nutki z St. Louis. Dla zobrazowania różnicy poziomów wystarczy wspomnieć, że te kluby zdobyły w części zasadniczej o 38 i 37 punktów więcej od podopiecznych Boba Gaineya.
W finale Konferencji Clarence’a Campbella drużyna z Bloomington oddała zaledwie jeden mecz wciąż panującym Edmonton Oilers, eliminując ich niespodziewanie z walki o obronę Pucharu Stanleya.
Ostatnią przeszkodą były Pingwiny, z którymi Dave Gagner, Mike Modano i spółka prowadzili już 2-1, ale od tego stanu hokeiści z Miasta Stali już nie dali im nic ugrać.
1982: Vancouver Canucks
w pakiecie premiumDarmowy fragment za Tobą
Wszystko w NHL zasługuje na szerszy komentarz
Odblokuj pełny tekst, inne analizy redakcji, felietony i archiwum NHL w PL. To nasze hobby, ale także praca, wesprzyj nasze działania.
Czytaj dalej z abonamentem- Dłuższe teksty i komentarze po najważniejszych wydarzeniach NHL
- Analizy kontraktów, transferów, play-offów i klubowych decyzji
- Dostęp do treści premium oraz archiwum serwisu
- To, co robimy, możesz prześledzić w sekcji darmowych tekstów
Wybierz pakiet, aby przejść do zamówienia.
Komentarze pod tekstem
Brakuje mi tutaj jakiegoś konkretnego kryterium słabości drużyn. Ponadto sensacyjny wcale nie równa się słaby. Podsumowując: nie podoba mi się ta lista!
Zatem do rzeczy:
1. Minnesota w 1991 roku
Owszem, w sezonie było słabo. Ale w drodze do finału poległy dwie najlepsze drużyny sezonu regularnego i obrońca tytułu. Co jak co, ale przypadkiem takiej ścieżki zdrowia nie da się przejść. A i w finale było bardzo równo w pięciu meczach. Dopiero w szóstym ostro w ryj. Dlatego nie używałbym tego meczu jako jednego z głównych argumentów, tym bardziej, że obaj bramkarze North Stars wpuszczali wszystko jak leci – John Casey po wycofaniu z bramki po wpuszczeniu trzech prostych strzałów wrócił do niej przy stanie 0:6, bo zmiennik był jeszcze gorszy. Zadziwiające, że wszyscy pamiętają 0:8, a nikt nie pamięta co było wcześniej.
2. Vancouver Canucks w 1982 roku.
Nie wiem, nie znam się.
3. Buffalo Sabres w 1999 roku
Jestem w stanie się zgodzić. Co prawda Buffalo to nie był jednorazowy wystrzał, drużyna nie pojawiła się w play-offs znikąd. Rok wcześniej był finał konferencji, przedtem półfinał. Ale siódme miejsce w konferencji i niespotykana autostrada do finału podważają siłę Sabres. Co prawda w pierwszej rundzie Szable pokonały drugą w konferencji Ottawę, ale Senators wtedy dostawali w cymbał od każdego w pierwszej rundzie.
4. Philadelphia Flyers w 2010 roku
Strzał kulą w płot. Flyers to była na papierze silna ekipa. Analitycy stawiali ich wśród faworytów wschodu. Zastanawiano się czy Ray Emery wygra 40 meczy w sezonie. Stevens nie dał rady więc zmieniono sternika. Zanim Laviolette poukładał klocki po swojemu, trochę czasu minęło. Stąd niska pozycja w tabeli. Potem szli jak burza grając bez bramkarza. Fantastyczne były finały z dynastią Blackhawks. Gdyby w Philadeplhii między słupkami stał ktoś, kto był chociaż przeciętną ligową, byłby puchar dla Lotników. Potwierdzeniem siły Flyers było drugie miejsce na wschodzie rok później. Należy także pamiętać, że sezon wcześniej i później drużyna z Philadelphii odpadała w play-offs z późniejszymi mistrzami.
5. St. Louis Blues pod koniec lat sześćdziesiątych.
Pełna zgoda! To była tragedia. Chronieni systemem jak Japonia w Grupie A na mistrzostwach świata.
Zamiast North Stars i Flyers rozważał:
– Edmonton Oilers 2006: najniższe rozstawienie i po pokonaniu Detroit autostrada do finału (rywalizacja z drużynami nr 5 i 6 w konferencji);
– Anaheim Ducks 2003: niskie rozstawienie, 12 meczy wygranych tylko jedną bramką, drużyna ciagnięta za uszy tylko przez bramkarza – MVP playoffs(!) pomimo porażki;
– Carolina Hurricanes 2002: wysokie rozstawienie wynikało tylko z faktu, że w konferecji byli wtedy sami kelnerzy. Gdyby nie to, byłoby miejsce nr 7. No i oczywiście autostrada do finału, w którym Hurricanes nie istnieli. To główny kandydat na tę listę.
– Washington Capitals 1998: przecietna drużyna, której szczęśliwym zrządzeniem losu trafiła się droga usłana różami do finału, w którym szybko, łatwo polegli 0:4;
Zastanawiałem się jeszcze nad Chicago z 1992 roku i Florydą z 1996. Czasów sprzed 1991 roku nie pamiętam.
Podsumowując. Wywaliłbym koniecznie z listy definitywnie Philadelphię 2010 i zamienil ją na Carolinę 2002. Pozabyłbym się także Minnesoty 1991, bo w play-offs zwyciężali najlepszych (acz przyjmuję argument, że w sezonie więcej meczy przegrali niż wygrali) i zastąpił Waszyngtonem 1998.
Ja już nie wiem co musiałoby się stać, abyście pochwalili Buffalo…
Nawet grając jeden z najlepszych „hokejów” w swojej historii całej organizacji ciągle czyta się u was jaki to był fart, anty-hokej, nie da się tego oglądać… 🙂
Chłopaki mieli złotą epokę z takimi zawodnikami jak Hasek, Zhitnik, Wooley, Peca, Satan, Audette, Barnes i to właśnie dzięki temu zespołowi zakochałem się w tym teamie do dnia dzisiejszego (ostatnio bez wzajemności:P) bo grali typowo męski hokej… To że oni tego finału wówczas nie wygrali to był skandal, ok – to wiemy, ale docenić powinniście fakt że była to ekipa godna naprawdę kilku miłych słów 😀
pozdro
Tomasz dziś w audycji pochwalimy 🙂
A tak poważnie (bo audycja będzie o dywizji Pacific), myślę że doczekasz się takich czasów/tekstów.
Co do tej drużyny tu opisanej, taka konwencja tekstu przyjęta, Sabres wtedy mocni ale w tym konkretnym roczniku w finale wyraźnie słabsi. Ciesze się że jesteś z nami na portalu 🙂
Nie mogę się z Tobą zgodzić, ale szanuję Twój punkt widzenia 🙂
Do wypowiedzi Kapitana BG odnośnie Flyers z 2010 roku dodam że to przecież Lotnicy napisali kawał historii w drugiej rundzie PO, eliminując Bruins choć dostawali już bęcki 0-3 ……….
To nie był słaby finalista, zresztą większość speców stawiała na Lotników kosztem Blackhawks w tym finale.
A co do bramkarza Flyers to pełna zgoda.