W październiku kibice Ottawa Senators dostali newsa, na który czekali od lat. Wreszcie w ich szeregach pojawił się klasowy bramkarz, od którego można dużo wymagać. To Matt Murray, mający w CV dwa Puchary Stanleya z Pittsburgh Penguins. Czy Kanadyjczyk spełnia pokładane w nim nadzieje?
Poniżej poziomu przyzwoitości
Więcej hokejowych historii i analiz w NHL w PL
w pakiecie premiumDarmowy fragment za Tobą
Wszystko w NHL zasługuje na szerszy komentarz
Odblokuj pełny tekst, inne analizy redakcji, felietony i archiwum NHL w PL. To nasze hobby, ale także praca, wesprzyj nasze działania.
Czytaj dalej z abonamentem- Dłuższe teksty i komentarze po najważniejszych wydarzeniach NHL
- Analizy kontraktów, transferów, play-offów i klubowych decyzji
- Dostęp do treści premium oraz archiwum serwisu
- To, co robimy, możesz prześledzić w sekcji darmowych tekstów
Wybierz pakiet, aby przejść do zamówienia.
Przelew tradycyjny86291000060000000003362403BLIK na numer: 787 323 787W tytule podaj wybrany abonament i adres e-mail.
Komentarze pod tekstem
Centurionów? 🙂
Nie rozumiem, skąd to trzymanie się mitologii, że jak przyjdzie dobry bramkarz, to będzie samodzielnie wygrywać mecze? Bez co najmniej solidnej defensywy przed sobą żaden golkiper tego nie zrobi. Wstawcie do Ottawy kogo chcecie: Wasiliewskiego, Hellebuycka, Gibsona czy Chudobina- gwarantuję, że każdemu polecą statystyki. I to ostro. Nie przy tej formacji defensywnej, nie przy tych błędach, które robi zespół.
Wystarczy spojrzeć w przeszłość: chwalony za występy w PHX Ilja Bryzgałow przechodzi do PHI i (zdaniem mediów i kibiców) gra piach. Jones, który wyśrubował sobie statystyki za (jeszcze wtedy) bardzo dobrą defensywą Kings odchodzi, by objąć rolę startera. Efekty było widać. Więcej? Scott Darling, bohater playoffów w barwach CHI kompletnie nie udźwignął odpowiedzialności w CAR.
Przykłady można by mnożyć.
Żadna to mitologia, zasypać Cie przykładem bramkarzy, którzy samodzielnie wygrywali mecze z słabą defensywą-drużyną przed sobą?
Choćby wspomniany Gibson czy Hellebuyck potrafili to robić na przestrzeni ostatnich dwóch sezonów.
Wcześniej też podałeś przykład Kojotów, których Bryz wyciągał z niemożliwego.
Da się, co nie znaczy że każdy dobry bramkarz się w takich sytuacjach sprawdza.
Tutaj zresztą, u Murraya, mowa o postawie poniżej przyzwoitości statystycznej.
Składa się na to oczywiście cała defensywa.
Centurion jest postacią z logo Sens.
I Murray i Binnington to nic innego jak nowe wcielenia Cama Warda 🙂
Według info z hockey-reference:
Przed sezonem 05/06 kurs bukmacherski na wygranie SC przez Huragany był jednym z najwyższych w lidze. St. Louis w sezonie 18/19 było w okolicach top 10, a Pingwiny 15/16 i 16/17 były w top 5. Wygranie pucharu przez Warda i zgarnięcie Smythe Trophy to półka wyżej do Binningtona i dwie półki wyżej niż Murray.
Ok, obaj mogą być lepszymi bramkarzami niż Cam Ward, ale porównanie słabe…
Zupełnie co innego miałem na myśli: chodziło mi o to, że Ward najlepszy moment w swojej karierze miał właśnie na „dzień dobry” w NHL. Kiedy przyszedł moment na ugruntowanie swojej pozycji jako czołowego startera czy chociaż GK z top-10 w NHL okazało się, że sprawa nie jest taka prosta. A właściwie i to przywitanie wcale nie było dobre, bo bronił grubo poniżej 90% skuteczności w fazie zasadniczej, tak naprawdę to dopiero (i tylko) w play-off wyskoczył jak filip z konopi. Nikt mu tego nie zabierze i ja ani myślę mu umniejszać, ba! Zgadzam się z Twoją tezą, że znaczył więcej w tamtym sukcesie Canes niż Murray w PIT i Binnington w STL, natomiast fakty dot. Warda są takie, że z dwunastu kolejnych sezonów w NHL dał drużynie co najwyżej dobry peak w latach 08-12. Wcześniej i później było albo w okolicy ligowej przeciętnej (90,5-91%) albo poniżej tej granicy.
Dziś bardzo podobną ścieżką podąża Murray (chociaż on wycisnął z siebie dwa świetne lata i dwa pierścienie). Nie chcę być złym prorokiem, ale odtworzenie tamtych czasów może mu się już nigdy nie udać, bo od ostatniego majstra chłop zagrał lekko licząc 150 meczów w NHL i wygląda bardziej jak rzeczony Ward niż Marc-Andre Fleury, którego miał być naturalnym następcą. Do tego Ottawa… Przy dobrych wiatrach Sens mogą być konkurencyjni za 2-3 lata. Mogą, ale wcale nie muszą. Trochę lepiej ma Binnington, bo pod nim jednak dużo solidniejsze podstawy całej organizacji i przede wszystkim gra dużo stabilniej, acz oczywiście też nie na tym szalonym flow z początku w NHL.