Jesteśmy w bardzo zaawansowanej fazie walki o Puchar Stanleya. Emocje związane ze wszystkimi zawodnikami, którzy na zmianę widnieją na kolejnych okładkach serii NHL od EA Sports powinny sięgać zenitu, a barowe kłótnie o to, czy lepszy jest Matthews, czy Owieczkin, powinny rozgrzewać do czerwoności atmosferę. No, tylko że w obecnym etapie rozgrywek nie gra już ŻADNA medialnie znacząca gwiazda. Nie ma już w rywalizacji Owieczkina, Matthewsa czy McDavida. Być może jest to zrzędzenie stetryczałego 35-latka, ale play-off, które ja wspominam, kończyły się zwycięstwami jednego z „idoli absolutnych”. Co jest nie tak z obecnymi super-gwiazdami?
Kurła, kiedyś to było
w pakiecie premiumDarmowy fragment za Tobą
Wszystko w NHL zasługuje na szerszy komentarz
Odblokuj pełny tekst, inne analizy redakcji, felietony i archiwum NHL w PL. To nasze hobby, ale także praca, wesprzyj nasze działania.
Czytaj dalej z abonamentem- Dłuższe teksty i komentarze po najważniejszych wydarzeniach NHL
- Analizy kontraktów, transferów, play-offów i klubowych decyzji
- Dostęp do treści premium oraz archiwum serwisu
- To, co robimy, możesz prześledzić w sekcji darmowych tekstów
Wybierz pakiet, aby przejść do zamówienia.
Komentarze pod tekstem
Kurcze Michał, świetny tekst ! Nic dodać nic ująć, podpisuje się obiema rękoma 🙂
Mało znam się na takich szczegółach, ale wydaje mi się, że obecnie marketingowy aspekt przerasta bardzo wiele dziedzin. Zaczęło się od boysbandów w muzyce, kończy się na boysbandach sportowych. Liczba pośredników w tym łańcuchu zawodnik-dyscyplina. utrudnia wymaganie czegoś więcej, bo nie ma konsekwencji w przekazie. Z jednej strony słyszy „musisz nad sobą praować” z drugiej kadzą „no co ty, jesteś świetny, to inni dają ciała”. Gdzie obecnie byliby trenerzy pokroju siatkarskiego Wagnera lub legendarnego Anatolija Tarasowa (zarzucano mu neludzkie i nazbyt wymagające metody treningowe) ?? Agenci sportowców i media „zjedliby ich”. I czy są w ogóle jeszcze tacy??
No cóż , przydałby się powrót do stylu, z którego słynęli swego czasu Flyers.
Pełna zgoda, nowoczesny i postępowy świat wdziera się wszędzie. Bez żadnego wyjątku.
Jojczenie starego, któremu się nie podoba, że się świat zmienia (a wraz z nim ludzie). Jak powszechnie wiadomo, tylko hokej, w którym mordobicie na lodzie i niszczenie kariery zawodników kontuzjowaniem ich można uznać za wystarczająco męski…
Coś w tym też jest, jak w pierwszym akapicie „Kurła, kiedyś to było”.
Każdy z nas ma prawo tęsknić za swoimi ulubionymi okresami w NHL.
Nie da się ukryć, że teraz jest okres, w którym największe medialne gwiazdy, są skuteczne tylko marketingowo…
w twoim tekście przebija przebija coś co nazywam syndromem zmiany pokoleniowej. kiedyś wszystko było lepsze, prawdziwsze, mocniejsze. to samo o nas mówili nasi ojcowie. mc david czy austin w latach 80/90 też byliby gwiazdami. pewnie bardziej zahartowanymi ale nie masz pewności czy w wieku 25 lat już coś by wygrali. tak czy inaczej świat i sport się zmienił. organizacje (nba,nhl,fifa itd.)dbają o zdrowie gwiazd z przyczyn finansowych i może nie jest to takie złe. liczą się umiejętności a nie czy ktoś jest niezniszczalny. a z drugiej strony brak mi wyobraźni co dzisiaj wyprawialiby jordan, maradona czy wielu innych z taką ochroną jak wspólcześnie. o gretzkym nie piszę bo i tak jego statystyki są nieosiągalne. ale ogólnie zgadzam się z tobą. nasi idole (j.w.) byli niepowtarzalni, najlepsi i …
To nie mój tekst, autorem jest Michał Kolasiński.
Rzeczywiście porównania pokoleniowe są niezwykle ciężkie, zwłaszcza jak sięgać do zupełnie innej NHL, czyli tej z lat 90, 80 czy wcześniej.
Nie sięgając jednak tak daleko nawet wspomniany Crosby oczekiwania spełnił dosyć szybko (Puchar Stanleya).
Długa dyskusja, czy młode gwiazdy teraz rzeczywiście „mają gorzej”, na pewno liga jest bardziej wyrównana itp.
Ja nie chcę się specjalnie denerwować i łapać przynęty ;), ale przypomnę tylko, że WIELKI LIDER Steve Yzerman, do którego się dziś wszyscy tasują jaki to on nie był grande capitano, od 1983 do 1997 wygrał w NHL wielkie nic. Też zdarzało mu się odpadać w pierwszej rundzie, ba! nawet nie wchodzić do play-off. Wygrał dopiero, jak mu zmontowano kapelę z Russian Five, jak dołączyli Shanahan, Larry Murphy, jak zmontowano 4. atak z Draperem i Maltbym, potem jak doszli Hull i Hasek etc. Słowem: dali świetnemu zawodnikowi innych świetnych zawodników i zaczęto wygrywać, no niesłychana koncepcja. Temat-rzeka, znajdę czas w weekend to napiszę polemikę do tego tekstu Kojota 😛
Oj może i Perry nie jest już takim „mocarnym kaczorem”, ale w przeciwieństwie do księżniczek pokroju Sida, Owieczkina czy McDavida nie ogląda półfinałów przed telewizorem i powiem Wam widok uśmiechniętego i zakrwawionego Perry’ego (a chyba jeszcze bardziej przebieg końcówki tego meczu) przypomniał mi za co uwielbiam hokej 🙂