Fama głosi, że krąży po NHL klątwa prezydenta, czyli tłumacząc z polskiego na nasze: drużyna z największą ilością punktów w sezonie zasadniczym Pucharu Stanley’a raczej nie zdobywa. Prawda to? W końcu zdarzały się przypadki, że najlepsza ekipa w sezonie udowodniła także w play-offs, że nie ma sobie równych.

https://nhlw.pl/2023/04/zamow-papierowe-podsumowanie-sezonu-nhl-ach-co-to-byl-za-sezon-22-23/

Poniżej multum tabelek. Wzięło się ich aż tyle stąd, że format rozgrywek zmieniał się aż czterokrotnie. Zestawienia uwzględniają ostatnie 41 sezonów z jednym wyjątkiem: 2019-20, w którym w wyniku kowidowych konsekwencji tabela sezonu regularnego nijak się ma do play-offs, które odbyły się kilka miesięcy później, a dopuszczonych do gry były 24 zespoły, a nie 16 jak to zwykle bywa. I właśnie 16 ekip w play-offs to czynnik decydujące o tym, które sezony są brane pod uwagę w tym zestawieniu. Do sezonu 1978-79 w play offs grało tylko 12 drużyn lub mniej.

Przez pierwsze dwa lata, a więc w sezonach 1979-80 i 1980-81 drużyny były rozstawiane globalnie w całej lidze na pozycjach od 1. do 16. Potem przez 12 lat był sztywny format dywizyjny, czyli pierwsze cztery zespoły z każdej dywizji biły się między sobą o prawo gry w finale konferencji. Następne 20 lat (ale 19 sezonów) do fazy pucharowej kwalifikowało się 8 najlepszych ekip w każdej konferencji z rozstawieniem mistrzów dywizji. A od ośmiu lat mamy to co mamy, czyli po trzy zespoły w dywizji bija się między sobą. Dorzucana jest do nich jedna drużyna z dziką kartą.

Początki 16 drużyn w play-offs

Jak zostało to wspominane w akapicie wyżej, pierwsze dwa sezony to proste rozstawienie zespołów na pozycjach od 1 do 16 przed play-offs. Sumaryczne zestawienie wygląda tak:

 

Pozycja po sezonie	Zwycięzca	Finalista	Finał konferencji	Druga runda	Pierwsza runda
1	1	1
2			1	1
3				1	1
4				1	1
5	1			1
6			1	1
7			1	1
8				1	1
9		1			1
10					2
11					2
12					2
13			1		1
14				1	1
15					2
16					2

 

Pierwszy wiersz definiuje osiągnięcie drużyny w sezonie. Tabela pokazuje to, że puchar zdobywały zespoły rozstawione z numerem 1 oraz 5, finalistami były ekipy w na pozycjach 1 i 9 po sezonie. A np. drużyny z pozycji 15 i 16 dwa razy odpadały od razu w pierwszej rundzie. Poniżej skrócona tabela pokazująca, z której pozycji do play-offs startowali przyszli mistrzowie:

 

Pozycja po sezonie	Ilość pucharów
1	1
5	1

 

Oraz to jak radziły sobie najlepsze ekipy po sezonie regularnym.

 

Runda	Ilość
Puchar	1
Finał	1

Wszystko w jednej dywizji

Kolejne 12 lat to kiszenie się we własnym sosie w dywizji. Dopiero w finale konferencji pojawiała się szansa spotkania innej ekipy. Nie było oficjalnego ligowego rozstawiania. Tak się przedstawia tabela osiągnięć drużyn z pozycji 1 – 4:

 

Pozycja w dywizji po sezonie	Zwycięzca	Finalista	Finał konferencji	Druga runda	Pierwsza runda
1	6	6	6	12	18
2	4	4	5	18	17
3	2	1	5	9	31
4		1	8	9	30

 

Widać wyraźnie, podobnie jak poprzednio, że im wyższa pozycja w tabeli, tym dalej zachodził zespół w play-offs. Połowę pucharów wygrały ekipy rozstawione z jedynką w dywizji. A jak to się ma w skali całej ligi, w końcu chodzi o prezydentów? Tak oto: