Fani Sharks z NHL liczyli się z tym, że przy okazji ostatnich godzin przed zamknięciem się okienka transferowego, dojdzie w drużynie do kilku zmian personalnych. Lista potencjalnych kandydatów do odejścia była pokaźna, ale mało kto jednak się spodziewał, że menedżer Mike Grier na samym finiszu odpali prawdziwą petardę, decydując się na pożegnanie z ulubieńcem kibiców w San Jose, Tomasem Hertlem.
Prawdę powiedziawszy, trudno teraz zdecydować, co najbardziej w tej wymianie mogło zaskoczyć. Czy to, że w ogóle doszło do rozstania z czeskim napastnikiem, co wydawało się niemal nierealne? Czy może to, że mocno krytykowany kontrakt Czecha wzbudził zainteresowanie na rynku? A może fakt, iż Grier, transferując sześcioletnią umowę, zgodził się, by kilkanaście procent z jej wartości przez te lata obciążało budżet płacowy Rekinów? Czy też jednak to, że nowym klubem Hertla zostali, uchodzący w San Jose za wielkich rywali, Złoci Rycerze?
Czeski gracz był związany z Sharks przez całą swoją karierę za oceanem. Miał 18 lat, gdy ówczesny menedżer Doug Wilson wskazał jego nazwisko w drafcie 2012 roku. Hertl miał już wówczas za sobą całkiem udany debiutancki sezon w rodzimej ekstraklasie, mogąc się pochwalić naprawdę solidnymi statystykami. Dobrze zbudowany, nieźle poruszający się po lodzie i mający zmysł do gry ofensywnej szybko zapracował na sympatię kibiców w San Jose. Z czasem zaczął wyrastać na klasowego środkowego do top-6, potrafiącego odnaleźć się nie tylko w rywalizacji w sezonie zasadniczym, ale nic nie tracącego ze swojej wartości w fazie play-off.
Nie zawsze dobrej grze towarzyszyło równie
w pakiecie premiumDarmowy fragment za Tobą
Wszystko w NHL zasługuje na szerszy komentarz
Odblokuj pełny tekst, inne analizy redakcji, felietony i archiwum NHL w PL. To nasze hobby, ale także praca, wesprzyj nasze działania.
Czytaj dalej z abonamentem- Dłuższe teksty i komentarze po najważniejszych wydarzeniach NHL
- Analizy kontraktów, transferów, play-offów i klubowych decyzji
- Dostęp do treści premium oraz archiwum serwisu
- To, co robimy, możesz prześledzić w sekcji darmowych tekstów
Wybierz pakiet, aby przejść do zamówienia.
Komentarze pod tekstem
Czas pogodzić się z szorowaniem po dnie. Ze składu brylującego w playoffach został Vlasic i Couture właśnie, a czas nie działa na niczyją korzyść. Póki co, Grier masowo wyprzedawał wszystko jak leci, nie uzyskując w zamian wiele. Na razie baza nowych zawodników to klasyczny kot w worku. Kilka lat na dogranie tego zleci, bo na razie to raczej strzelanie w ciemno i liczenie, że w jakiejś konfiguracji to wypali.
Vlasic i Couture to obecnie głównie problem – pierwszy sportowo nie dojeżdża od dłuższego czasu, drugiemu zdrowie od miesięcy nie pozwala na powrót na lód. Hertl był jedynym z tej trójki, coś jeszcze wartym. Grier musiał wypychać każdy możliwy kontrakt z salary cap, ale w przypadku Hertla można odnieść wrażenie, że zadziałał bardzo na siłę. Zwrot niby przyzwoity, ale trudno go nazwać jakimś arcyciekawym – gość wybrany na koniec pierwszej rundy plus wybór, który prawdopodobnie będzie też jednym z kończących pierwszą rundę. Jasne, Edstrom ma potencjał. To plus. Kolejnym jest to, że baza prospektów powoli się poprawia, część z nich zaczęła się też w końcu ogrywać. Teraz najważniejsza jest cierpliwość i odrobina szczęścia w loterii draftowej. Za 3-4 lata Sharks mogą znów wrócić na właściwe tory. Trzeba ten czas przeczekać jednak.