Drama związana z negocjacjami między Jeremym Swaymanem a Boston Bruins, rozciągająca się od kilku miesięcy nad NHL jak chmury chemtrailsowe nad fanami „Jaszczura” była dużo większą rozrywką niż standardowe komunikaty z cyklu „zawodnik X podpisał kontrakt na X lat z drużyną X, zgodnie z polityką klubu szczegółów finansowych nie ujawniono”.
https://nhlw.pl/2024/09/zamow-papierowy-skarb-fana-nhl-na-sezon-2024-25-hit-teraz-takze-audiobook/
Fanbaza Niedźwiadków wyłysiała i zestarzała się średnio o kilka lat przez te kilkadziesiąt dni, a reszta kibiców miała mocny ubaw strasząc zwolenników Bruins potencjalnym nowym klubem Swaymana. Ten serial zaliczył już jednak ostatni odcinek zostawiając nam kilka ciekawych obserwacji. Czy Swayman faktycznie został bohaterem, na którego nie zasługujemy? Czy jego kontrakt to niebezpieczny precedens czy godziwe zarobki dla szaleńców grających na tej pozycji?
8 milionów. Z fakturą drożej. Może i drogo ale za to jako tako
w pakiecie premiumDarmowy fragment za Tobą
Wszystko w NHL zasługuje na szerszy komentarz
Odblokuj pełny tekst, inne analizy redakcji, felietony i archiwum NHL w PL. To nasze hobby, ale także praca, wesprzyj nasze działania.
Czytaj dalej z abonamentem- Dłuższe teksty i komentarze po najważniejszych wydarzeniach NHL
- Analizy kontraktów, transferów, play-offów i klubowych decyzji
- Dostęp do treści premium oraz archiwum serwisu
- To, co robimy, możesz prześledzić w sekcji darmowych tekstów
Wybierz pakiet, aby przejść do zamówienia.
Komentarze pod tekstem
1. Argumenty w tekście słuszne. Szkoda tylko, że z jednej strony. Tekst z cyklu „nie podpba mi się ten kontrakt więc wypiszę tylko argumenty potwierdzające moją tezę”. Jaka była alternatywa? Grać jakimś typem w stylu Mike’a Smitha za 3 bańki rocznie, co będzie wpuszczać 5 bramek co drugi mecz? Pewnie tak, bo to mniej ryzykowne niż dawanie długiego kontraktu młodemu.
Prócz wymienionych bramkarzy było wielu innych. Crawford dostawał 6M rocznie w Chicago i wygrał dwa puchary. Bruins byli dwa razy w finale gdy Rask w Bostonie podpisał swego czasu umowę ośmioletnią po 7M za sezon. A to było ponad 10 lat temu. Przy uwzględnieniu inflacji oba kontrakty ważyły więcej niż obecny Swaymana.
Równocześnie z rozmowami z przedstawicielami Swaymana toczyły się negocjacje z Vegas i wkroczyły już w drugą fazę. Już jedna ekipa oddała swojego kluczowego gracza do Vegas, bo szkoda im było kilku groszy, i do dzisiaj nie może się pozbierać. Za to w Nevadzie nie narzekają.
2. Niedźwiedzie stare i wymęczone? Z ważnych graczy ponad 30 lat ma tylko Marchand. Cała reszta ostatnimi laty wymieniona na młodsze modele.
3. O 64 milionach powodów nie mówił trener, a prezydent klubu. Mała, acz znacząca różnica. A koniec końców okazało się, że to on miał rację, nie agent, patrząc na finał całej historii.
Napisałem też, że Bruins wpadli w sidła własnej negocjacji i dopuścili do sytuacji, w której nie mają innego wyjścia
Brałem pod uwagę bramkarzy zarabiających 8 i więcej, nie brałem pod uwagę 6 milionów
Niedźwiedzie stare może i nie, ale wymęczone na pewno. Natomiast cco znaczy z „ważniejszych graczy”?
prezes faktycznie a nie trener mówił o powodach – słuszna uwaga.
Wpadli, wpadli. Ale też jeszcze przed wypchnięciem Ullmarka było wiadomo, że widełki były od 7,5M do 8,5M. Były jakieś ploty, że klub dawał 6, a zawodnik chciał 9, ale to tylko zmyły dla naiwnych. A czy 8M to za dużo i czy klub miał inną sensowną alternatywę, wyjdzie w praniu.
Kontrakt Raska w momencie podpisania stanowił prawie 11% całej czapeczki. Ten Swaymana to niewiele ponad 9%. Oba ośmioletnie. Z tym, że Fin podpisywał umowę tuż po doprowadzeniu Bostonu do finałów, co zmienia perspektywę. Ale to też trochę inna historia. Crawford w Chicago dostał 6M w 2014 i było to także minimalnie więcej niż 9% czapki płac. A to nie był żaden orzeł, a z nim w skłądzie udało się Blackhawks podnieśc puchar jeszcze raz.
„Ważniejsi gracze” to ci, którzy umieją grać w hokeja. Czego tu nie rozumiesz? 😉