Kierownik nie czarownik. Pięciu najbardziej przecenianych menadżerów w NHL

Budowa drużyny walczącej o Puchar Stanleya zaczyna się na samym szczycie. Właściciele mogą nie brać bezpośredniego udziału w formowaniu składu, ale robi to menedżer generalny (GM). Praca, jaką Bill Zito wykonał we Florida Panthers, zmieniła organizację będącą niegdyś synonimem porażki w ligowego hegemona, atrakcyjny kierunek dla zawodników i rodzącą się na naszych oczach dynastię. Ocena menedżera jest jednak zawsze wypadkową postrzegania jego osoby i realnych wyników.

5. Chris Drury, New York Rangers

Powszechnie uważa się, że Chris Drury wykonuje w Nowym Jorku dobrą robotę, choć trzeba pamiętać, że w momencie objęcia stanowiska zastał niemal idealną sytuację kadrową. Mimo to ma na koncie wiele wątpliwych decyzji, a dziś jego stołek płonie. Rangers przystępują do sezonu ze starzejącym się składem. Desperacko potrzebują sukcesu w fazie play-off, jednak – w dużej mierze przez błędy Drury’ego ich talent może okazać się niewystarczający.

Największym grzechem Drury’ego są nietrafione wybory trenerskie. Gerard Gallant, zatrudniony w czerwcu 2021 roku, miał wprowadzić zespół na wyższy poziom, lecz po dwóch sezonach, w których brakowało progresu, został zwolniony. Podobny scenariusz spotkał Petera Laviolette’a. Choć w 2024 roku doprowadził on Rangers do finału Konferencji Wschodniej, w kolejnym sezonie stracił kontrolę nad szatnią, co zakończyło się rozpadem drużyny i dymisją.

Odtwórz film

Tego lata Drury postawił na Mike’a Sullivana z nadzieją na odwrócenie karty. Jednak przy zdewastowanym systemie szkolenia (farmie) i braku głębi składu, będzie to karkołomne zadanie. Kolejny słaby sezon sprawi, że opinia publiczna (i właściciele) ostatecznie stracą cierpliwość do menedżera.

4.