Cztery dni temu fani Canadiens zostali rozpaleni przez Claude’a Lemieux, który dumnie wszedł do hali Bell Centre z pochodnią w prawej dłoni, dając sygnał do rozpoczęcia trzeciego spotkania serii Hurricanes – Canadiens w ramach finałów konferencji wschodniej. Jak się miało okazać kilkadziesiąt godzin później, tamtego wieczora hokejowy świat po raz ostatni mógł zobaczyć charakterystyczny delikatny uśmiech na okrągłej twarzy czterokrotnego mistrza NHL. 28 maja jeden z jego synów znalazł go na terenie sklepu meblowego, który Lemieux prowadził na Florydzie. 60-latek popełnił samobójstwo.
Dwa z czterech swoich triumfów w Pucharze Stanleya Lemieux świętował w barwach New Jersey Devils. W międzyczasie pomógł także Colorado Avalanche w pierwszych historycznym triumfie tej organizacji po przeprowadzce z Quebec City. Tych sukcesów nie byłoby jednak zapewne, gdyby nie pierwsze lata w bluzie Canadiens, którzy wybrali go na początku drugiej rundy draftu 1983 roku, korzystając z wyboru pozyskanego dwa lata wcześniej w ramach wymiany z udziałem m.in. Ricka Chartrawa. Niemal od początku dał się poznać jako gracz bezkompromisowy i niezwykle zadziorny, choć rywale i fani innych zespołów zapewne nazywali na co dzień Lemieux w nieco mniej sympatyczny sposób. W 2018 roku ranking „Bleacher Report” określił go jako jednego z trzech najbardziej znienawidzonych zawodników wszech czasów, plasując jedynie za duetem Sean Avery i Matt Cooke.
Jednymi z tych, którzy szczególną niechęcią pałali do Lemieux, byli bez wątpienia
w pakiecie premiumDarmowy fragment za Tobą
Wszystko w NHL zasługuje na szerszy komentarz
Odblokuj pełny tekst, inne analizy redakcji, felietony i archiwum NHL w PL. To nasze hobby, ale także praca, wesprzyj nasze działania.
Czytaj dalej z abonamentem- Dłuższe teksty i komentarze po najważniejszych wydarzeniach NHL
- Analizy kontraktów, transferów, play-offów i klubowych decyzji
- Dostęp do treści premium oraz archiwum serwisu
- To, co robimy, możesz prześledzić w sekcji darmowych tekstów
Wybierz pakiet, aby przejść do zamówienia.
Komentarze pod tekstem
Dlaczego Claude?
Kilka tygodni temu wspominaliśmy Devils-rocznik 1995.
Był jednym z niewielu, których wymieniało się jednym tchem ze składu Devils. Na dodatek szukało się spowinowacenia z Mario z Penguins, w czasach rzadkich transmisji oraz braku internetu była to misja niemożliwa. Dopiero po latach dotarło do mnie że nazwisko Lemieux jest popularne w Kanadzie (zwłaszcza frankofońskiej) niczym: Boczek lub Kowalski w PL.
Ówcześni Devils zawładnęli wyobraźnią wielu młodych chłopaków a logo było (jest) ponadczasowe …
Piękne Hallelujah na łyżwach …
R.I.P
Po francusku Le Mieux oznacza dosłownie „najlepszy”. Poniekąd pasuje do #66, choć #22 też był wyjątkowy w tym, co pokazywał na lodzie.
Miałem kilka pomysłów na głupie wpisy pod tym tekstem. Na szczęście się powstrzymałęm. Na anglojęzycznych forach rozgorzała dyskusja o przypadłościach mentalnych i tym jak hokej sprzed nie tak wielu lat kiereszował mózgi zawodników bezpowrotnie. Hokeiści czy futboliści amerykańscy to rzeczywiście nowocześni gladiatorzy. Kontaktowość tych sportów odbiera gwarancję spokojnego dożycia starości.
Każdy mecz NFL służbowo ogląda neurolog. I w każdym momencie może zdjąć zawodnika z boiska jeśli po kolizji wykazuje oznaki wstrząśnienia mózgu. Powrót jest obwarowany ścisłym protokołem. W hokeju też coś takiego by się przydało. Póki co konkretny dzwon musi się wydarzyć na lodzie, żeby gracz nie skończył meczu. Praktycznie musi nie być w stanie zejść samemu.
Mnie nadal nurtuje ile zmnielo sie w tej sprawie to słynnej sprawie opisanej w filmie wstrząs z Willem.Smithem ,czy temat jest juz duzo bardziej poprawiony czy zamieciony pod dywan ,niektórzy starzy gracze z nfl w wieku emerytalnym maja nawet problemy z chodzeniem, powstaje pytanie czy rozrywka jaka bądź co bądź jest sport nie przekracza pewnych granic w imieigrzysk dla gawiedzi i jak piszesz gladiatorów w Koloseum
Bardzo ciekawy artykuł o dobrych starych Hokeistach,szkoda chłopa i tyle,niepotrzebna śmierć.60 lat to nie wiek na umieranie.Panie redaktorze Michale,może taki cykl o wybitnych graczach z tafl N H L lat 90-tych i późniejszych? Jeszcze tylko góra 7 meczy i zacznie się sezon ogórkowy.Nie tylko człowiek żyje teraźniejszością.
W offseason będzie tego dużo, dużo. Wtedy jest czas 😉