Nie ma w profesjonalnym sporcie czegoś takiego jak sentymenty. Jeśli wydaje wam się, że wylewanie potu, łamanie kości i zostawianie zębów na tafli dla jednego herbu gwarantuje wam pomnik za życia, to gratuluję naiwności. Wierność w dzisiejszej NHL znaczy mniej więcej tyle, co obietnice przedwyborcze przy budowie polskich autostrad – w telewizji brzmi to wspaniale, politycy podają sobie ręce, a na koniec i tak stoisz w gigantycznym korku, zastanawiając się, gdzie popełniłeś błąd.
Brendan Gallagher właśnie brutalnie zderzył się z tą rzeczywistością. Po czternastu latach harówki dla Montreal Canadiens, po ponad dziewięciuset meczach w których wypluwał płuca, został spakowany w karton i wysłany do Vancouver Canucks.
Oficjalny komunikat brzmi gładko i przyjemnie, jak zawsze.
Anatomia upokorzenia
Spójrzmy prawdzie w oczy – końcówka przygody Gallaghera w Quebecu to był ponury żart. Facet, który przez ponad dekadę definiował charakter tej drużyny, został odstawiony na boczny tor przez Martina St. Louisa. Jasne, hokej to gra błędów i statystyk, a liczby Brendana w tym sezonie nie powalały. 7 goli i 16 asyst (23 punkty) w 77 meczach przy średnio 12:21 minutach spędzanych na lodzie. Prawdziwy dramat rozegrał się jednak wiosną.
Trener posadził go na trybunach w 16 z 19 meczów play-off. Kulminacją tego absurdu był
w pakiecie premiumDarmowy fragment za Tobą
Wszystko w NHL zasługuje na szerszy komentarz
Odblokuj pełny tekst, inne analizy redakcji, felietony i archiwum NHL w PL. To nasze hobby, ale także praca, wesprzyj nasze działania.
Czytaj dalej z abonamentem- Dłuższe teksty i komentarze po najważniejszych wydarzeniach NHL
- Analizy kontraktów, transferów, play-offów i klubowych decyzji
- Dostęp do treści premium oraz archiwum serwisu
- To, co robimy, możesz prześledzić w sekcji darmowych tekstów
Wybierz pakiet, aby przejść do zamówienia.
Komentarze pod tekstem
Bardzo się cieszę z jego transferu do Canucks. Z marszu powinien dostać A na koszulce. Liczę też, że podczas td zachowamy jego połowę pensji i za 1,5 bańki oddamy za jakiś pick. A po sezonie podpiszemy na np. 2 lata za skromne 3 bańki za sezon, żeby chłopak dalej uczył kultury hokejowej Orkową młodzież, a ta przecież będzie się pojawiać w coraz większej ilości.
No i szacunek, jak na ten czas który szykuje się przez parę lat w Vancouver to tacy graczy dają naprawdę dobre podwaliny i wzór dla młodych
Plus co uważam za bardzo ważne, to jest taki local boy, więc będzie dawał z siebie nawet nie 100%, bo to u niego norma ale jeszcze więcej. Same plusy. Jak na razie jestem bardzo zadowolony z ruchów tria Sedin-Sedin-Johnson, świetny draft, sensowne wymiany. Wiem, że to dopiero początek ale jak na razie widzę światełko w tunelu…